İşler bir kere kötüye gitmeye başladı mı durduramazsın, ardı arkası kesilmez, dibe battıkça batarsın.. Bir noktadan sonra her şeyin normale dönmesi için değil de, işlerin bundan daha kötüye gitmemesi için dua edersin.. Bi çare, bir çıkış yolu ararsın kendine ama tüm bu aramalar boşunadır... Ne sesini duyan biri vardır etrafında, ne de çaresizliğini gören. Tek başınasındır bu hayatta. Aldığın hiçbir karar tatmin etmez, seçtiğin tüm yollar çıkmaz sokaklara götürür seni, hikayenin bittiğini düşünürsün, sonra nefes aldığını fark edersin ve aldığın her nefes seni hayatta tutacak olan bir umuda dönüşür. Her kaybedişte yeniden başlarsın, daha da güçlenerek başlarsın ve daha da hızlanarak dibe batarsın, en dibe batarsın..
Başın döner,
Gözlerin kararır,
Ve bilincini yitirirsin.
Sonrası sonsuz karanlık…
Kendinizin kıymetini bilin.
Kendi değerinizi kendi kıymetinizi bilin. Yalnızlıkla sınandığınızda ver yansın etmek, kişiliğinizi ayaklarınızın altına almak, karalar bağlamak yerine Allah'ın sizi ayrı bir yola koyduğunu düşünün. Yalnız başınıza kalmanızı ve her şeyi derinlemesine düşünmenizi istiyordur belki de. Bir başıma yalnız kaldım diye depresif düşüncelerle kendinize yazık etmeyin n'olur. Bakın bu tevazudan farklı bir şeydir, kendi kıymetinizi bilmediğiniz takdirde karşınızdakinin karşısında ezilir kalırsınız. Her şeyin bir sebebi olduğunu unutmayın, yalnızlığın bile. Bir bakıma Allah ile baş başa kalmış oluyorsunuz ve kim diyebilir Allah ile baş başa kalana yalnız diye ?