Çünkü hayat mutlulukları kolayca alaşağı ediverirdi. Çünkü bir çocukluk solabilir, bir beden cevap vermez, aileler acı çekerdi. Bir gün bir öğretmeni ona meslek olarak ne yapmak istediğini sordu. “Ağabeylik,” diye cevap verdi.
Sevginin bir amaca benzetildiği dünya nasıl da gülünçtü ve aksine, sevginin diğerinin gözlerinin içinde boğulmak olduğunu anlamamak ne yazıktı, o gözler kör bile olsalar..