Bir insanın karşısındaki insanla ancak ve ancak onun kendisine gösterdiği samimiyet ölçüsünde samimiyet kurabileceğini, kendini de en az karşısındaki kadar ciddiyetle dinleyerek öğrenmişti.
İşte Aşçıbaşı, en pespaye utançların, insanın yaptıklarından ya da beceremediklerin değil de eylemeyerek yarım bıraktıklarından kaynaklandığını, hatta boş, yersiz, ya da beyhude ve hatta kötü emellerinin bile kendilerince bir doğruluğunun ve gururunun olduğunu Itırlar Hanımı'nın konağında böyle öğrenmişti.