Acaba herkesin gözyaşlarını taklit etmek zorunda olduğumuz için falan ölünün ağlamaya değerli olduğuna inanıyor muyuz? Kahkahalarımız, hiç farkında olmadan herkesin kahkahalarını takip etmiyor mu? Alkışlamak irade, ve kararımızın aynı anda hepimizde birlikte doğduğunu söyleyebilir miyiz?
Hakikatin ağır yükü altında ezilen ruh, bir başka ruhla ilk temas kurabilirse yeniden dirilir. Aksi halde yalnızlık telaşı insanı kendisinden bile şüphe ettirecek kadar içimize sirayet eder.