Peki rehberde tonlarca insanın olmasına rağmen 1 kişinin bile bayramını kutlamak için aramamak¿ veya kimsenin aklına gelmemek¿ bazen yaşamanın bile tadı damakta kalır. Bazı özel günlerin sadece bazı insanlar için özel olduğunu düşünüyorum. Eskiden bayramlık alırdık o kıyafetleri giymek için sabaha kadar başucumuza koyar bakarak uyumaya çalışırdık. Belki sadece ben yapardım bunu. Sabah 5 de kalkardık yeni kıyafetler ve tepeden vuran güneşin parıltılı yansıması. Herkes gül gibi kokardı mis gibi yer sofrası sıcacık çay ve iç ısıtan o sohbet. Camiler dolardı sokaklarda elinde poşetle dolaşan çocuklar koşuşurdu. Peşlerine takılır kapıları tek tek çalar şeker toplardım. Hali güzel 10 yaşına kadar mükemmel bayramlar yaşardım yavaş yavaş şeker toplamaktan kaçtım cebimize para girdi 15 yaşında bayramlık almadımı fark ettim 18 olunca para da almadım. Sonra fark ettim ki yavaş yavaş el alem ne der lafıyla herkesi tek tek arayarak bayramlaştım. Şimdi ise bırakın laf diyecek el alemi… yaşadıkları halde kapılarını çalamadığım ailem var… var yada yok. 36 yaşındayım bir kaç dost bir de kızım. İnsan meraklısı değilim. Yaş aldıkça anlıyorum ki etrafımızdakiler de insan değil. Kimseye yaranamayız bu hayatta. Herkesin yemeğini bol kepçe ile vermişim ki bunca zaman o yüzden merak edenim olmamış…