Bir çatıdan aşağı bırakılmış bir ayna gibi hissediyorum kendimi. Dağılmam, an meselesi. Hızımı aldım düşüyorum. Ellere, omuzlara, başlara değil; zararlara, ziyanlara, taşlara değil, kendime düşüyorum. Tuz buz olursam rahata ereceğim. Elindeyim, biliyorum. Bir itişe özlem duyuyorum, bir anlık kızgınlığa. Kendimi senden itiyorum, iteliyorum, olmuyor. Tutuyorsun beni, en olmadık yerlerime değiyorsun tekrar. Caddelere sokaklara değil, gölgeme düşüyorum. Karanlık ve biz, kurtulamıyorum.