Öyle büyük amaçları olmalı ki insanın;
Sevmek ve sevilmekten de öte..
Önce varlığının sebebini anlamalı insan.Sonra insanları ve sonunda insanlığı.
Ve bir insan acımayı, affı, merhameti düşüncelerinden çıkarmalı ebediyyen.Sadece ve sadece iyilere karşı iyi, kötülere karşı kötü olabilmeli.Adil olabilmeli insan.Sadece kendisi için değil, tüm insanlık için.Sadece kendisini düşünen, empati kuramayan zavallı insanları da tanımalı insan. Onlardan da öğrenmeli insanın ne kadar zalim ve bilgisiz olabileceğini. Mutluluğun tek başına hiçbir anlamı olmadığını da bilmeli insan. Acılarıyla dost olabilmeli..Ve en önemlisi varlığıyla onur duyabilmeli.Ona anlam katabilmeli. Doğduğunda kendisi ağlarken, etrafındakileri sevinçle güldüren insan, öyle bir hayat yaşamalı ki; tebessüm içerisinde hayata gözlerini kaparken çevresindekileri hüzünle ağlatabilmeli..Velhasıl ; VARLIĞINA ANLAM KATAN, KENDİSİ OLABİLEN, NEYSE O OLAN, SADECE VAR OLMAYAN lara rast gelesiniz inşallah..