içimde, bir yolculukta tanışıp alıştığım, fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı.
Onu herhangi bir yerde görmek mümkün olabilirdi.
Bulamayacağından emin olduğu bir şeyi son bir ümitle aramak istiyordu.
Hemen hemen hepsinde kendimden, etrafımdan, gördüklerim ve duyduklarımdan birer parça buluyordum.
Kendi kendime: "İşte Avrupa! Ne var burada sanki?" diyor ve esas itibarıyla dünyanın pek sıkıcı olduğuna hükmediyordum.