Zeynep Yiğit
@YangZey
Türk Mitolojisiyle kafayı bozmuş herhangi bir okur
Bahçıvan ve Ölüm hakkında bir inceleme1000Kitap
Spoiler bulunmaktadır!
Öncelikle bu kitabı okurken aklımda dolaşan güzel bir şiir ile başlamak isterim. Yedi Güzel Adam'ın Senaristi sevgili Şilan Avcı tarafından kaleme alınmış ve dizide Erdem Beyazıt'a ait bir şiir olarak gösterildiği için pek çok kişinin Erdem Beyazıt'a ait sandığı bir şiir ile...
Biraz Yorgunum
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın!
Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla!
Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde!
Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum!
Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda!
Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında!
Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor!
Baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum lise yıllarımızı!
Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı!
Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor, en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz!
Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler!
Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz!
En çok baba yokluğunun hüsranıyla kızıyormuş zaman ayrılığın yarasını!
İnsan baba olunca anlıyormuş babasını!
Bahçıvan ve Ölüm'ü okurken her satırında bu şiiri duydum sanki... Yazarın yaşadığı yas dönemini aynı hastalık sebebiyle yaşamış biri olarak kitabın bende bıraktığı etki çok başka elbette ancak burada kendi hislerimin dışında bir inceleme yapmak istiyorum.
Yazar babasının bahçesi vesilesiyle işliyor "ölümü". Bahçe metaforik bir yapı ve gerçek bir öğe olarak iki türlü çıkıyor karşımıza. Gerçekçi olarak babasından geriye kalan yani babasının miras bıraktığı bir şey bahçe. Metaforik olarak ise ölüm ve yaşam döngüsünün bir simgesi. Bitkiler ölümün felsefesini herkesten daha iyi anlarlar. Onlar tohumlardan büyür çiçek açar yapraklarını ve tohumlarını döker sonra ölür ve