“Kar taneleri birbirine dokunmaz,” demişti babam bir gün parmakları saçlarımın derinliklerinde dolaşırken. “Bu yüzden ömürleri kısadır işte, tutunacak kimseleri olmadığından düşerler, düştükleri yerde birbirlerine tutunsalar bile ölürler. Bazen düştüğünde değil, düşmeye başladığında birinin seni tutmasına ihtiyaç duyarsın.”
"Hiç düşünmezdim,” dedi, tek kaşımı kaldırdım ve ona baktım. Belki biraz ruhuna, olduğu o acımasız adama. “O gece en büyük kâbusum olacağını düşündüğüm küçük kızın, hayatımın özeti olacağını.”
Babam, “Bir kadın seni sevdiğinde, eğer sen de o kadını seviyorsan, tüm dünyanın yükü omuzlarındadır çünkü bilirsin, bir gün seni sevmekten vazgeçerse, o dünyanın altında kalacaksın,” demişti bir keresinde.