Kelimeler içinde akıp gittiğim hayatı anlatmak içindi, şimdi anlamak için diye yazıyorum. Eski ben’le yeni ben’de ortak olan tek şey zaman. Zaman elimizde kalan yarım bir limondur, son damlasına kadar sıkmak gerekir. 
Seçilmiş bir yalnızlık olsun ya da olmasın, yalnızlıkta insana değerli kılan, soylu bir taraf var. Yalnız insan geçmişine bakabilir, geçmişinden acı duyabilir, kederlenebilir ama bakabilir. Oysa terk edilmişliğin soylu bir yanı yok. Acınası bir durum.
Çünkü bazı insanlar “gitmek” fiiliyle yan yana yaşardı bu dünyada. Aşkmış, vefaymış, zamanmış, ömürmüş… Hepsi boş bir hikayeydi. Bazı kalpleri zincirlesen de durmazdı; gözleri hep uzak yollara takılırdı.