Esra Yılmaz
@Yilmazesra
39 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Hayatın şefkatli yanını bana sen öğrettin, sevgili Potuga. Bugün çocuklara misketler ve kartlar dağıtmaya çalışan benim, çünkü şefkat olmayınca hayatın pek değeri kalmıyor.
Acı çekmek ne demekmiş şimdi anlıyorum. Acı çekmek bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş artırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
-...Seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre boyunca hiç durmadan laflamak isterim.
-Benzinimiz yeter mi ki?
-Yalancıktan doldursak yeter.
İnsan babasını doğmadan seçemiyor. Ama ben seçebilsem seni seçerdim.
Ben acıdan kımıldayamaz haldeydim. Sonradan öğrendiğime göre doktor çağırmak isteseler de rezil olmamak için vazgeçmişlerdi.