Yelda

Yelda
@Yldh
(Evli)
“Kimsesizden hallice bir hayat sürüyoruz hepimiz ayrı evlerde yıllardır.”
1000Kitap
Reklam
Geçmişin İçinden
Geçmişin İçinden
Oktay Akbal
Oktay Akbal
“Acıyı hiç tattın mı sen? / O gözyaşları içinde umut dolu gülümseyişi”
Kitap Alıntısı
“Bir umudum sende, Anlıyor musun?” dizelerini sesi sona dek açık olan radyodan dinleyince kendi kendine: “Evet, umut etmişti, çünkü yaşamak istiyordu. Oysa… Oysa umudu üzdüler, umudu öldürdüler, umut öksüzdü artık, umut yetim kalmıştı…”
Alıntı
... Sanki ruhu ve bedeni bütünleşemiyordu, sürekli kavga halindelerdi. Ruhu olabildiğince acı çekiyor, kahrolmak, yeryüzünden silinmek isterken bedeni buna direniyor, bir şeylere tutunurcasına direniyordu. Yapamıyordu, yapamayacaktı da... İnsanlar ona: "Bahar bize gelmez, bekleme!" derken o da kim bilir kendini avutmak için: "Oysa benim hala umudum var." demişti. O an bile kandırmıştı kendini biliyordu; bahar gelmeyecek, çiçekler açmayacak, rengarenk kelebekler uçmayacaktı. Ondandır ki meşguliyet limanına sığınıyordu, bu da bir avuntuydu işte...
İnsan ve Duygular
Yalnızlığın derin dehlizlerinde kaybolmadan hemen önce; Çocukluğun safiyetini takınarak gülümsemeyi, Kalbim paramparça olasıya dek çizdiğim sınırları ellerim kanasıya dek silmeyi, Bir evin bütün esrarını saklayan perdeleri çözmeyi, Ağaçların dallarını kıran, evlerin bacasını uçuran rüzgarı affetmeyi seçtim. Karanlığın bittiği noktayla güneşin ağardığı o ilk ana selam durmayı, Kuşku yüklü duygulardan arınmayı, Baharın müjdecisi yağmurun şarkısına kulak vermeyi; usul usul yağan yağmurdan damla damla umut biriktirmeyi seçtim. Sokakta gürül gürül akan dünyaya göz kırpmayı, İnsanlarla barışmayı seçtim.
Şiir