... Sanki ruhu ve bedeni bütünleşemiyordu, sürekli kavga halindelerdi. Ruhu olabildiğince acı çekiyor, kahrolmak, yeryüzünden silinmek isterken bedeni buna direniyor, bir şeylere tutunurcasına direniyordu. Yapamıyordu, yapamayacaktı da... İnsanlar ona: "Bahar bize gelmez, bekleme!" derken o da kim bilir kendini avutmak için: "Oysa benim hala umudum var." demişti. O an bile kandırmıştı kendini biliyordu; bahar gelmeyecek, çiçekler açmayacak, rengarenk kelebekler uçmayacaktı. Ondandır ki meşguliyet limanına sığınıyordu, bu da bir avuntuydu işte...