Bukowski, bir pazar günü kızı marina'ya yazdığı mektubunu şöyle sonlandırmış: “yıkıldığı zaman altından kalkabileceğin hayaller kur. insanların seni yarı yolda bırakma ihtimalini unutma.”
“biz ne tanırız birbirimizi,
ne de yaşadığımız şehirleri biliriz.Aynı yollardan geçip gitmişizdir en fazla ve ne gariptir ki, bir melodinin tınısında buluşuyoruz,yıllardır birbirimiz tanır gibi.”