İnsan, çoğu zaman hayatın anlamını ararken yorulur;
oysa anlam, aramaktan vazgeçtiği anlarda
sessizce gelip kalbin bir köşesine oturur.
Çünkü bazı hakikatler bulunmaz,
ancak hazır olunduğunda görünür.
Kendini bilen, âlemi seyreder içten,
Nefs susunca konuşur hakikat derinden.
Bir “ben” kaldıkça uzak düşer insan yoldan,
Ben silinince görünür Dost, gizlenmez artık perdeden.
