“Sen bendeki yokluğu var ettin,
Her nefesimde kaybolan bir iz bıraktın.
Görünmeyen elinle dokundun kalbime,
Ben sandım her şeyi, meğer her şey sendeymiş.
“Bir nokta düştü kalbe, âlem oldu o an,
Ne zaman kaldı geride, ne mekân ne de nişan.
Ben sandığım çözüldü, sırra vardı bu can,
Bir ‘hiç’te buldum kendimi… meğer varlık o imiş an.”
