“Bu evcil, yalancı ve görgülü dünyaya artık dayanamıyordum. Anlaşılan artık yalnızlığı da kaldıramıyordum, kendi dostluğum bile bana anlatılamayacak denli iğrenç ve nefret uyandırıcı geliyordu; boşluğun cehenneminde soluklanmaya çalıştıkça daha da boğuluyordum.”
Fatoş kılıç İnsan bazen yanlış zamanda değil,fazla geç kalmış bir duyguda boğuluyoBelki de mesele doğru insan değil; birbirinin karanlığına ne kadar dayanabildiğin