Büşra

Büşra
@Yutilla8
Homurtulu bir motor sesi duyuldu ana yoldan. Sabahın alacakaranlığında yitip gitti birazdan. Ansızın sokak lambaları söndü. Sessizliğin içinde, sessizce otururken buldum kendimi.
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne gece ne sabahtı zaman. Sonsuzluğun gri ışıkları. Öylesine bir günü kucaklamak üzereyken aydınlık evrenin sonsuzluğunda bir nokta gibiydim.
Sözün aşkla bağlantısının büsbütün koptuğu zamanlara.. Sözün taneleri dağılmış ve aşkın yüce sarayı tarumar olmuş. Görkemli aşk sarayının yerine çarpık, biçimsiz, dayanıksız, gecekondular inşa edilmiş.
Bir Orhan Veli şiiri daha ben buradayım, dedi usulca: Deli eder insanı bu dünya Bu gece, bu yıldızlar, bu koku Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç.
Eli kalem tuttuğunda bir çocuğun çizdiği ilk resimlerin, bacasından duman tüten, yanından ırmaklar akan, ağaçlar içinde miniminnacık bir ev olduğunu biliyorum. Her resimde dağların ardında pırıl pırıl bir güneş yükselir. Güneşsiz bir çocuk resmine tesadüf etmek mümkün değildir. Güneş annedir, ışıktır, aydınlıktır, mutluluktur. Sonra ne olur o güneşe, hangi bulutlar örter onu, hangi kötülükler, hangi acılar bastırır ¿ O, içi gün ışıklarıyla dolu çocuklar nereye gider ¿ Çok geçmeden karanlıktan söz eder hale gelirler. Mutlulukları çalınmış, yaşamlarına kastedilmiş çocuklar olarak sürdürürler daha sonraki yıllarını..