Ve ben bilmezdim; tutulup bir çift göze, beyaz kanatlı gök yerlilerine şiirler okuyacağımı.
Meğerse on milyonken bile yalnız kalabiliyormuş insan.
Geceyi, göçmen bir düş uğruna yakabiliyormuş umursamadan.
Diyorlar ki delilik aşkla gelen bir şeymiş ve sonbahar ekimden başlarmış ağlamaya.
Kardelen karı severmiş; papatya güneşi. Denizin mavisi gökten düşermiş...
Ve bir insan, en çok bir ay aç kalabilirmiş. Dağlar da yürürmüş bilmiyordum. Taşlar kıpırdarmış yerinden meğer.
Daha neler neler...
...