William Shakespeare, Macbeth'de uykunun müthiş bir tanımını yapar: "Masum uyku. Her günün dertlerinin sonunda kaygılarımızı alan uyku, ağır işin rahatlatıcısı, incinmiş zihinlerin merhemi, doğanın ikinci şansı, hayat şöleninin ana yemeği."
Ben sevildiğimi hissedince, şefkat görünce ne olursa olsun sakinleşebilen bir insanım. Ben bana sevgiyle getirilen bir bardak suyu da, kocaman bir gülümsemeyle açılan kapıyı da çok severim. Hiçbir zaman sakin değildim çünkü sevilirsen bilirsin. Yalansa onu da.
Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum.
Onlara yapsan altından kalkamayacakları, hazmedemeyecekleri şeyleri onlar sana yapınca normal davranmanı bekliyorlar. Sınanmadığınız her konuda kendinizi mantıklı ve haklı zannedin bakalım siz.
