“Hayat bazen bir avuç sessizlikte, minicik bir ayak izinde saklıdır. O iz, bize nefesin kıymetini, bekleyişin sabrını, sevmenin en saf hâlini öğretir. Zamanın ne gününe, ne takvimine bakar; o sadece yaşamak ister. Ve biz anlarız ki, en küçük umut kırıntısı bile bir ömrü aydınlatmaya yeter.”
“İnsan kendini yalnız hissediyor bazen,” dedi Bayan Elm. “Burada, öylece otururken. Artık oyun bitti heralde diyordum. Satranç tahtasındaki yalnız bir şah gibi hissediyordum kendimi.”