Merve Özcan
@Zarurim
“Kitaplar sadece okumak için değil, aynı zamanda birlikte yaşamak içindir.” Walter Benjamin
Öğretmen
14 Ağustos 1990
55 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitabı anlatacak tek bir kelime söyle dense (kim böyle bir şey der ki?) o kelime “gri” olurdu. Kitapda da söylüyor “Renk griydi; koku ve sesler de rengin çağrışımlarına bürünmüştü ve insanda griye benzer bir intiba bırakıyordu.” Beyaz bir hayat değil, siyah da denemez. Bazen mutluluklar yaşıyor ama gölgeli, bazen de acılar yaşıyor ama tatlı bir yanı var. Maud Martha’nın sadece bir sahnede renklendiğini düşündüm öleceğini sanarken yanıldığını öğrendiğinde. Çok kısa sürdü ama sadece tek bir an insanların ona gülümseyeceği kadar renkliydi. Roman siyahi bir kadının hayatta kendini konumlandırmaya çalışmasını hayatından küçük parçalarla anlatıyor. Kısa, öz ve net. Mesajım bu demiş ve vermiş. Sanırım yazarın tek bir romanının olması ve aslında şair olması bunda büyük etken. Şiir mantığıyla yazmış, uzun uzun açıklamadan kilit cümlelerde derdini anlatmış. Ben sevdim. Okunur.
Monica Maron/ Animal Triste
Kitap adına münhasır bir kitap. Animal Triste, üzgün hayvan demekmiş. Özellikle cinsellik sonrası çöken hüznü anlatan elbette ki latince olan bir deyim. Kadın en çok da yaralı bir hayvan gördüğünde, onun da kanının kendisininki gibi aktığını fark ettiği anlarda aslında basit bir hayvan olduğunu düşünüyor. Elli yaş çoğumuza göre yaşlılığın başlangıcı sayılır, ama tahminen yüz yaşını aşmış (bir süre sonra saymayı bırakmış) kadın için gençlik sayılabilecek bir dönem. Ben şimdi 35 yaşımda 20lerime bakarken bile tatlı bi hüzün duyuyorum, 50 yıl öncesine bakan kadının hislerine hayran oldum. Evli bir adama aşık gençliğini geride bırakmış yaşlı olduğunu sanan ama yaşlılığın ne olduğunu tam bilmeyen bir kadın, babası savaştan dönünce artık annesini değil de savaşta onunla birlikte hastaları tedavi eden kader ortağına aşık olan adamın arasında geçen aşk hikayesini, yaşamının sonuna çok yaklaşmış kadının ağzından dinliyoruz. Animal Triste, insan gerçekten de üzgün bir hayvan dedirtiyor okuyana. Ve bunların üzerine sarsıcı şaşırtıcı bir final… Sonuç olarak Monica Maron’un kalemini çok seviyorum.
Uzun zamandır yürüyerek kitap okumamıştım. Durağım geldikten sonra kalmış 3 sayfa nasıl durabilirim. Soğuk olmasa kesin bi banka çökerdim. Neyse. Bay Linh’in ve Bay Bark’ın gözünden bakınca mutlu bir son. Ama ben zavallı dışarıdan bakan göz için paramparça edecek kadar acıtıcı. Bu nasıl bir acılar içinde bir parça huzurun kıymetini bilen yaşlı adamlar öyküsüdür böyle. Çok ama çok özendim. Onların sahip olduğu umuda ve yaşama arzusuna sahip olmak isterdim ama onları izleyen bir komşu olmayı asla ama asla istemezdim. Şu an sorguluyorum acaba gerçek hayatta bizi dramlara sokan kaç sahnenin içinde böyle huzur vardır. Çok ama çok etkilendim. Ben bir süre Bay Linh ve Torununu yanımda yöremde hissederim gibi
Bugünü yarım kalan kitapları bitirme günü ilan ettim ve bir haftadır süründürdüğüm bu kitabı da bitirdim. Spinoza’nın Ethica’sı ölmeden önce okunacaklar listemin en önemlilerinden biri ama bir türlü cesaretimi toplayıp başlayamıyorum. Daha önce iki kitapta (Gılgameş ve İlyada) kullandığım taktiğimi kullanarak kendimi hazır hissedene kadar ön okumalar yapıyorum. Bu Spinoza ile ilgili okuduğum 3.kitap, sade ve akıcı dilini beğendim. Yazar Spinoza’nın hayatını kısaca özetlemiş ama daha çok Tanrı ve insanı anlayışı üzerine odaklanmış. Kitabı okumadan öncesinden bi tık daha fazla bilgi sahibi olduğum için başarılı buldum. Ama Ethika’ya hala hazır hissetmiyorum. Çileci filozoflara karşın “güzel ve mutlu bir hayat yaşayarak hakikati arama” düşüncesini benimsemeye çalışıyorum. Bunun dışında “kadınlar ve çocuklar tabiat olarak birdir bu yüzden kadınlar oy kullanmamalıdır” demesinin dönemindeki kadınlar kapalı kapılar ardında ve dünyayla izole yaşadığı için adamın kadınları tanımıyor olmasından dolayı olduğunu düşünüp kendimi sakin tutmaya çalışıyorum.
Bu kitap aklıma her geldiğinde kafamda karanlık bir sisin içinde oluşmaya başlayan bir gülücük simgesi ve o simgenin gittikçe daha da belirginleşip karanlığı yenmesi canlanacak. Kitaba başladığımda müthiş bir ofansif mizah kitabı okuduğumu düşündüm. Hangi noktada mizahtan kişisel dönüşüm kitabına dönüştü anlayamadım ama sonuna geldiğimde kalbimde büyük bir “ah” bıraktı. Gerçekten de iyiliğin fikri kötülüğü dağıtabilir mi? O kadar yıl bir hastalığa adını vermiş Polyana o kadar da yanılmıyor muydu? Ben bana yeni sorular sorduran bütün kitaplarımı sevgiyle hatırlarım ve bu kitap da bu sevginin büyük bir payını alacak. İyi ki karşıma çıkmış.
