"Belki de insan yalnızca refahtan değil, acıdan da aynı ölçüde hoşlanıyor. Hatta acının mutluluk kadar yararlı olduğu bile düşünülebilir. İnsanın yeri geldiğinde acıyı, tutkuya varan derecede sevdiği bir gerçektir."
Dostoyevski (Yeraltından Notlar)
Sevdiğini yitirebilecek durumda olmanın, geç kalmış olmanın korkusuydu bu... Gerçek bir korku... Daha sonra yıllar boyunca kabuslarına çeşitli figürlerde sızacak, dehşet yüküyle ağırlaşmış, ezici, çürütücü bir duygu.