geçiyor yıllar farkına varmadan. Kaç insan geçti ömürden, kim bilir hangi yorgun sayfalardan kalan bir cümleyiz yüklemi olmayan, tıpkı hayat gibi. Devamı olan yüklemi olmayan cümle misali. Yorgunum ama bedenen değil, yorgunluğum her gün bir köşe başında ya solumdan ya soluğumdan eksiliyorum. Ama hep daha güçlü adım atmaya çalışıyorum ancak kendimin mutlu olması gerektiğini unutuyorum. herkese uzanıyor da elim bir kendime uzanmıyor bazen..
Noldu bana bilmem
Hüzün düşmezdi gözlerime
Şimdi hep ıslak kirpiklerim
Ya omuzlarım güçsüzleşti
Ya yüküm ağırlaştı
Ey koca dünya sen bir okka
Ağır geldin bana
Küçükken sevmezdim siyahı
Şimdi siyahlara gömüldüm
Bilmem insan yazdığını mi
Yaşar
Yaşadığını mi yazar
Ben ne yapıldıysa onu
Yaşadım.
Ne kadar elinden geleni yaparsa yapsın insanın kendi duvarlarını aşması zor, o duvarlar sadece beynimizde olsa bile. Yargılamak insanlığın en büyük duvarıdır. Anlamak ve kabullenmekse yargılamanın tek ilacı.