İçim parçalanacak mı hep,
Mutluluk hep uzaklarda...
Oysa naif bir kalbim vardı,
Kırılmayı bilmezdi aslında.
Bir gülüşe umut bağlayan,
Bir sessizliğe sığınan kalbim,
Şimdi her nefeste ağlıyor,
Her duada seni anıyor derinden.
Rüzgâr bile senin adını fısıldıyor,
Gece ayla beni avutuyor,
Ama bil ki içimde bir çocuk,
Hâlâ seninle gülmeyi umuyor...