Ruhsal olarak kendini çok kötü hissediyordu.Atom bombasının icadı ile yüzbinlerce insanın ölümüne sebep olmuş,bir ülkenin kaderiyle oynamıştı.Artik daha fazla içiyordu,geceleri kabuslarla uyanıyordu.Aklında sadece savaş sahneleri ve ölen insanlar vardı.Bilim için çıktığı bu yolda ölüm meleğine dönüşmüştü.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yaralılar sessizdi.Acıdan haykırmak ne kelime,kimse ağlayamıyordu bile,kimse şikayet etmiyordu.
Çocuklar bile ağlamıyordu.
Ne olduğunu anlamadim bile.Bir anda herşey yok olmuş gibiydi.Dünyanın yok olduğunu zannettim.Toz bulutu kalkıp herşey Gün yüzüne çıkınca sevdiğim herşeyi kaybetmiştim.
En çok da birbirlerinden habersiz olan halklar çekiyor
Dünya devletleri barış içinde yaşamayı öğrenmeli.Savaş dünyanin sonunu getiriyor.
Bunun acısını tüm dünya insanları çekecek.
-J.R Oppenheimer-
...Hatta Trauman'ın danışmanları bombayı Japonya'ya yakın bir yere atıp,Japonların da bombanın etkisini görmesi sağlanırsa savaştan geri çekileceklerini söyledi,Ama bu fikir son derece saçma geldi.Üstelik bu saçma fikri bulan kişide Oppenheimer'di.