Valla her gördüğümde yargılıyorum, sonra yargılıyor olmamı da yargılıyorum. "Niye yargılıyorsun ki millet kendince eğleniyor." diyorum. Bu sefer kendimi savunuyorum. "Bu eğlence değil, hatun bir yanına Tolstoy'u diğer yanına Dosteyevski'yi alacak kadar egoist, ulan sen bu insanlarla aynı masaya oturabilecek adam mısın gerçekten" diyorum. Bu sefer savunmama, karşı savunma yapıyorum vs. vs. ekranı kaydırıp yeni bir şeylere kurulup o fotoğrafı unutana kadar.