Waris Dirie’nin Çöl Çiçeği adlı kitabı, sadece bir otobiyografi değil; aynı zamanda bir uyanış, bir direniş ve bir özgürlük manifestosu. Kitabı okurken zaman zaman içim acıdı, zaman zaman da Waris’in yılmadan verdiği mücadele karşısında derin bir hayranlık hissettim. Onun hikâyesi, suskun bırakılan milyonlarca kadının sesi gibi yankılandı içimde. Kitabın en çarpıcı yönlerinden biri, Waris’in küçücük yaşta maruz kaldığı korkunç geleneklere rağmen umudunu hiç yitirmemesi. Çölün ortasında başlayan hayatı, onu dünyanın en ünlü mankenlerinden biri yaparken, o bu başarıyı yalnızca kendisi için değil, başkaları için de anlamlı hale getirdi. Bu beni çok etkiledi. Çünkü çoğu zaman zor koşullarda doğan insanların hayattan beklentilerini küçültmeleri beklenir. Ama Waris, kendisini sınırlayan hiçbir kalıba teslim olmadı. Benim için en ilham verici kısım, onun sürekli bir çıkış yolu aramasıydı. Ne zaman çaresiz bir durumla karşılaşsa, pes etmek yerine bir çözüm aradı. Aç kaldı, sokaklarda yaşadı, aşağılandı, ama hayal kurmaktan hiç vazgeçmedi. Bu yönüyle bana şunu hatırlattı: Umut, en zor anlarda bile içimizde küçücük de olsa bir yer bulabiliyorsa, her şey mümkün olabilir. Waris’in azmi, bana kendi hayatımdaki zorluklarla başa çıkma konusunda cesaret verdi. Başarıya ulaşmak, Waris için dış görünüşle ilgili bir mesele değildi. Asıl başarısı, kendi kaderini eline almasıydı. Kendi sesini duyurması ve susturulmak istenen kadınların sesi olmasıydı. Onun hikayesi bana, "nereden geldiğin değil, nereye gitmek istediğin önemlidir" sözünün ne kadar doğru olduğunu tekrar hatırlattı.

Duygu ve Düşünce