İnsan bazen sadece basit bir dut ağacını özler. Altında koşuşturduğumuz, oturup sohbet ettiğimiz, üstüne tırmandığımız yani çocukluktan kalmış basit bir dut ağacını özler...
Tanrı tanığımdır ki, seninle görüşemediğim bu üç ay boyunca her anım sana duyduğum nefretle doluydu ve nefretim gittikçe büyüyordu. Seni kendi ellerimle zehirleyebilirdim! Bunu sana açıkça söylüyorum. Oysa şimdi, yanıma geleli daha on beş dakika bile dolmadan tüm kinim buhar oldu uçtu ve eskisi gibi seni sevmeye başladım. Biraz benimle otur...