“Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum. Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum , bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil… insanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki etrafımda küçük bir hareket , en hafif bir ses bile istemiyorum . Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum .Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini.