Birimizin yarım bıraktığı cümleyi diğerimiz tamamladığında, aynı bardaktan çay içtiğimizde, farkında değilmişcesine birbirimizin eline, koluna, bedenine dayandığımızda, kalabalık içinde gözlerimiz buluştuğunda... Ahh, "İBN HAZM" da ben gibi söylemiş, yüzyıllar önce.
Bu günlerde, heybem sırtımda, uzun, upuzun yürümeler düşlüyorum. Yol ve menzil değil derdim. Derdim kendimle daha fazla buluşmak. Yorgun düştüğümde toprağa sırt üstü uzanıp gökyüzüne bakmak. Dua etmek, düşlemek, türkü söylemek...
Yeni ve tertemiz cümleler kurmak..
Bazen yazmış olmazsın, kalbinden seslenirsin.
Şükürler olsun varlığına
Ve avuçlarına
Ve kalbine
Şimdi seninle neşeli bir sessizliğin için yaşamak isterdim.
