Aşk hiç de sizin söylediğiniz basit sempati veya bazen derin olabilen sevgi değildir. O büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilemeyiz.
Mühim olduğunu küçükken hissetmek öyle büyütüyor ki insanın yüreğini. Sonra ne olursa olsun, ne yaşarsan yaşa kendini büyük sanan gönlü kavruklardan olmuyorsun. Ve yüreğin ne kadarsa dünyan da o kadar oluyor. Ben annemden böyle öğrendim..
Sevdiğin adam güldüğünde gözünün kenarında oluşan çizgilerden birini bile sen yapmadıysan, adını onun nefesinde duymadıysan,.... o zaman hiç konuşmayacaksın aşktan..