Zeynep Gr

Kim o, deme boşuna… Benim, ben. Öyle bir ben ki gelen kapına; Baştan başa sen.
Şiir
Ciddi olduğumda görmezden geliniyordum ve sa­dece soytarılık ve üçkağıtçılık yaptığımda kelimelerim doğ­ruluk hissi taşıyor gibi görünüyordu.
Alıntı
Tüm muhakememi de karşı koymayı da bir kenara bırakıp o arabaya bindirilmiş, bu hastaneye getirilmiş ve deli olmuş­tum. Artık oradan çıksam da deli olarak damgalanacaktım. Hayır. Deli değil. Bir sakat. Arızalı bir insan. Artık tam anlamıyla insanlığımı yitirmiştim.
Alıntı
Ben artık bir suçlu değil, bir deliydim. Ama hayır, kesin­likle delirmemiştim. Bir an için bile aklımı kaybetmemiştim. Ah ama galiba delirmiş insanlar böyle söylerler hep. Yani eğer seni bu hastaneye koyuyorlarsa deliydin ve bu hastane­nin dışındaysan deli değildin. Tanrı'ya soruyorum. Direnmemek suç mu?
Alıntı
Bu dünya mutsuz insanlarla dolu desem abartmış olmam herhalde. Yine de utanç duymadan "topluma" gösterebilecekleri sefaletlere sahiplerdi. "Toplum" ise onların bu gösterisini hemen anlar ve onlara sempati duyardı. Öte yandan benim mutsuzluğum tamamen kendi suçluluğumun ürünüydü, bu yüzden başvurabileceğim kimse yoktu.
Alıntı