“İvan İlyiç onca insanın yaşadığı şu koca kentte, onca eş dost arasında ve onca aile üyesiyle birlikteyken,ne denizlerin dibinde ne de toprağın binlerce metre altında bir benzeri daha bulunamayacak korkunç bir yalnızlıkla...yalnızca geçmişin hayaliyle yaşıyordu.”
“Ne bu şimdi ?Ne için bütün bunlar?Olacak şey mi!Böylesine anlamsız ve iğrenç olabilir mi hayat? Hayat bu kadar anlamsız ve iğrençse,o zaman niye ölünüyor;hem de acılar çekerek?....