Hayat yine zayıf, çaresiz birini köşeye sıkıştırmıştı. Ve çaresiz birilerinin yakasına yine vicdansız Nibirilerini musallat etmişti. Hep öyle olurdu, güçsüz güçlü tarafından mağdur edilirdi. Kimse de çıkıp bir şey diyemezdi.
Namus derlerdi, ahlâk derlerdi, kadındır sussun derlerdi, ama bu yaptınız insanlığa sığmaz demezlerdi! Namus insanın vicdanıdır. Vicdanını, yani ahlakını ve namusunu kaybeden kadının bacak arasında arar dururlardı!