Kar yağar. Gömene kadar. Yağmur yağar, boğana kadar.
Rüzgar eser, ayaklarını yerden kesip savurana kadar .
Dinlersen dünyayı, duyacaksın: İnsanoğlu insan , siktir git buradan !
Hortumlar, çığlar, seller depremlerin. Elinde
kürek, savaşırsın.
Burası benim evim diye bağırırsın .Siktir !
Burası hiç bir şey değil ! Dünya , insanın kabuğu değil.
Burası bizim yuvamız değil.Biz , yer çekimi ile dünyaya zincirlenmişiz. Kim bilir nerden kovulduk ?
Cennet mi ?
Hiç sanmıyorum! Hem de hiç !