Sabrımın Sınırındayım...
Ben her şeye rağmen sustum.
İçim yana yana, kalbim kırık kırık...
Kimseye yük olmadan, kimseyi kırmadan yürümeye çalıştım.
Yutkunarak geçtim her hayal kırıklığının önünden.
Kendime bile söyleyemediğim cümleleri, geceyle paylaştım.
Biriktirdim...
Sessizliğe gömdüm her sitemi.
Gülümsemeyi seçtim, çünkü güçlü görünmek zorundaydım.
Herkesin dayanağı ben oldum ama kimse benim neye dayandığımı sormadı.
Zaman geçti...
Ve ben yoruldum.İçimde kopan fırtınalara kayıtsız kalanlara karşı duvarlar ördüm. Herkesi affettim belki ama kendime bunu neden yaptım, onu hâlâ anlayamıyorum. Çünkü sabır, güzel bir şeymiş ama insanı en çok sabrettiği yerden kırıyormuş.
Artık en küçük söz bile canımı yakıyor...
Bir bakış bile kalbimi titretiyor...
Taş gibi duran bu kalbim, içten içe un ufak oluyor.
Ve ben her geçen gün biraz daha eksiliyorum.
Sabrımın sonuna geldim.
Bir adım daha atarlarsa...
Sessizliğim değil, ben giderim.
Ama bir daha geri dönmem.