Bu kitabı oxuduğum zaman heç düşünməmişdim ki axırda üzü yaralı psixopata görə ağlayacağam. Çoxda qorxulu olmasa belə hər səhifəsində ayrı bir həyəcan var idi.
"Qədər şıltaq dəmiryol örtüsü kimidir. İnsanları bir araya gətirib sonra ayırır. Ürəyi istəsə, onları yenidən qarşılaşdırır. Üstəlik insan bu qarşılaşmanın yollarını ən çılğın xəyal və fantaziyalarında da canlandıra bilmir."