Ömründe ilk olarak kendisini düşünüyordu. Kudurmuş bir fırtınada denize düşen bir insan gibi ümitsizdi. Fakat kendisini hain dalgalara teslim etmeyecek, çok uzaktaki karaya varmak için yıpratıcı kulaçlar atacaktı.
Kendilerinin yalnız ve kimsesiz sananlar, çevrelerinde dostlar gördükleri zaman nasıl bir inşirah duyuyorsa Ayşe de onu duyuyor, gönlünün âh u zâr ile dolu olmasına rağmen yaşamaktaki zevki tadıyordu.
"Canım" dedi Aslan nazikçe, "sen ve kardeşin Narnia'ya asla gelmeyeceksiniz.''
"Ah, Aslan!.." dedi Edmund ve Lucy, umutsuz bir sesle.
"Büyüdünüz, çocuklar" dedi Aslan "ve artık kendi dünyanızda yaşamaya başlamalısınız."