Bir insanın sadece kendi doğruları olamaz ya.karşıdakini sadece cevap vermek için dinlemek...
Bana nasıl bir ilişki istediğimi yazmamı söyledi öyleyse ondan habersiz buraya yazalım:))
Çok ilgi gördüğüm ama darlanmadığım,çok sevildiğimi bildiğim ve hissettiğim ama bundan rahatsız duymadığım, gözlerine bakarken bile o güveni hissettiğim farklı düşüncelere sahip bile olsak bunu tartışabildiğimiz ama kırmadan, farklı sürprizlerle birbirimizi şaşırtığımız en önemlisi kendimiz olmayı becerebildiğimiz karşıdaki beni beğenir miyi bile düşünmeden yaşabileceğimiz güzel anılar biriktirebileceğimiz, birbirimizi kırdığımızda bunun farkına varıp gurur meselesi haline getirmeyip kırgın uyumasına izin vermediğimiz , ne olursa olsun dürüstlükten vazgeçmeyeceğimiz ,ve ben olmaktan çok biz olacağımız bir ilişki yaşamak çok isterim.Ama
Korkularım var sırf bu korkularım yüzünden kötü bir şey olucak diye iyi şeylerden kaçmaya çalışıyorum.İnsanlar onları tanıdığımız gibi kalmıyorlar değişiyorlar , dönüşüyorlar daha iyi birine ya da daha kötü birine...
Aslında bir çok konuda o kadar yalnız başıma kalmışım ya da o kadar çok yalnızlaştırılmışım ki kimse için bir beklenti içerisine girememişim.
Anlamıyorlar aslında herkes olduğundan farklı gözükmenin peşinde kimse anlatıldığı kadar iyi değil veya kötü...
Söylediklerimiz ve yaptıklarımız birbirine örtüşmüyor bile.Herkes kafasının içindeki o kişiyi arıyor peki ama neden??
Biz o kişiyi ne ara yarattık herkesi neden o kişiye endekslemeye çalışıyoruz nerden geldi bu mükemmelliyetcilik ya da en iyisini ben hakkediyorum hallerine niye büründük bu kadar bu bizde ki neyin eksikliği?
Kendimle olan sohbetimde fazla derine inmek istemiyorum çünkü bu derinlikte boğuluyorum.