Kafamın içinde dinmek bilmeyen bir fırtına var. Paranoya gibi hissediyorum. Ben normal miyim acaba? Yoksa herkesin kafasının içi böyle mi? Neden git gide büyüyen bir kaos var gibi hissediyorum
Yalnızca sevilmek istedim,
İnceliklerin zarifliğinde, güven dallarıyla sarmaklanmak istedim.
Gerektiğinde gurursuzluğu, her şeyi bir kenara bırakabilme istedim.
Koşulmak, koşturmak istedim.
Aslında her şeyin sonunda gerçekten sevilmek istedim.
İnsanın bazen bütün kotasını kullandığını hissettiği bir an oluyor. İşte o an sadece olduğu yerde çöküp ağlamaktan başka yapabileceği bir şey kalmıyor.
