Konuşması gereken insanlar sustu. Ağlaması gerekenler güldü hep. Gitmesi gerekenler yola çıkamadı bir türlü. Utanması gerekenler masumların üstüne çullandı. Kimsesizlik de kayıtlara geçmedi hiçbir zaman.
“Ben” dedim; “ben bu yolun ortasında kaldım öfkemle.”