Sessizce oturmaktan daha korkunç bir şey yoktur. İnsanlar içimi görür gibi hissederim öyle zamanlarda; çıplakmışım gibi ya da daha beteri. Ruhsal çıplaklık gibi.
Tek bir bireye sahil olmayı dilemek ve ne yaparsa yapsın bu kişiye tamamen kişisel sebeplerden ötürü güvenmek ne safça, ne anlamsız bir şeydi! Yine de bu düşüncenin hoş bir çekiciliği olduğunu da itiraf etmeliyim.