O, dünya sanki birkaç metre yerinden oynamış, kendisinden uzaklaşmış gibi bakıyordu herkese, sanki ona sarılan bu insanlar buzlu bir camın ardındaymış gibi. Ağlayamamıştı.
Dünyaya geldiğimizde o kadar da saf mıydık gerçekten?
Çünkü kırık dökük biri onarılamazdı.
nefret onu artık beslemez olduğunda endişelenmeye başlayacak asıl, Çünkü nefret devam etme gücü verir insana, kırılgan yapıyı ayakta tutar, boşluğun her yeri işgal etmemesi için iplikleri birbirine bağlar.