Gülümsüyordu, benimle aynı mutluluğu hissettiğini görebiliyordum. Anlıyordum çünkü bu duygu aramızda görünmez bir ip gibi asılı duruyordu. Bir duyguyu biriyle paylaştığında duygu maddeye dönüşür, ağırlık kazanırdı. Bir tek ikiniz hissetseniz de ısısı olan somut bir şeye dönüştürdü.
O anda insanın en büyük korkusuyla yüzleşmesinin ne kadar özgürleştirici olduğunu öğrendim. Artık endişelenmem gerekmiyordu çünkü kendiliğinden oluvermişti. Hâlâ hayattaydım.