İhanetin ilk gecesi gecenin sessizliği çok korkutucu sabaha nasıl cikacam düşüncesi vardı ama hiç bir şey olmamış gibi olayın şokundaydim uyudum öyle güzel uyudum zaten her zorlukta uyumayı seçiyor belkide iyi seçim ama gecenin tam bitmesine yaklaşırken çok zorlu bir düşünce içinde uyanışım çok ağrıma giti ya elinden hic bir şey gelmiyor ne yapacağını bilmiyorsun ben ne yapacam diyorsun kendine en büyük acilardan biri ne yapacağını bilmemek işte ben o günün sabahında tekrarladım ne yapacam ne yapacam bir saat iki saat bir gün iki gün hiç durmadım ne yapacam ama sonradan düşündüm ihanet eden ben değilim ve kaldırınca başımı öyle bir yukardayim düşecek gibi çok yorucu bir yükseklik nasıl buraya kadar varabildim diye düşündüm çünkü çok şey anladım ihanetin en büyüğünü yasatilar ama ihanetinide gizlemeleri sanki yilardir benim için pilanlanmis benim için hiç fark etmedi çünkü belkide acıların icinden geldiğimi bilemiyorlardi gerçekten ben en büyük acilari yaşamışım ben kendi canımı almış bir insanım ben kendi kendime yaptığım ihanetleri bir bilseniz benimle konuşmaya bile calişmasiniz ama hani hayataki en değerli varlığımla beni denemeleri işte çok acı verici ihanet eden herkes ihanet görür ben ihanetimi gördüm yasatmadan da yasamam