Gran için iyi dileklerde bulunalım.
Kan bağı diye bir şey var, çok farklı bir his. Annesi ve babası eriyordu gözlerinin önünde. Ama Gran’ın elinden hiçbir şey gelmiyordu, çaresizdi. Öylece köşeye geçip onları teselli ediyormuş gibi duruyor ama aslında o da eriyordu. Birkaç saatte hayatı resmen tepetaklak atmıştı. Neye üzüleceğini, neye yetişeceğini, neyi rayında tutacağını bilemeyecek hale gelmişti. Eve gelen sözde ahbapların, teselli ediyor gibi sözlerini sinirle dinliyor adetâ onlara püskürüyordu. ‘Onlar teselli sözleri değildi kaldı ki hiç haklılık payları yoktu, hepsi saçmalıktı kendileri gibi.’ diye söylenip daha çok sinirleniyordu zavallı Gran. Zavallı dediğime bakmayın, aslında bayağı zavallı bir hale gelmişti ama işte o da klasik duruşu sergiliyordu her zavallı gibi. Pardon bayağı zavallı olacaktı.
Bir saatte bir şeylerin hayret edilecek şekilde değişmesine anlam veremiyordu. Gran zamanın çabuk geçmesinden çok şikayet ederdi ama bugün ilk defa zamanın hızlı bir şekilde akıp gitmesini istedi. Kendi için değil, kan bağındakiler için. Gran kalbimiz seninle!