İyi bir aforizma zamanın dişleriyle öğütülemeyecek kadar serttir ve aradan binlerce yıl geçse de tüketilmez ama her zaman besleyiciliğini korur: işte edebiyatın büyük paradoksu budur, değişimin ortasında geçici olmayan bu gıda, tıpkı tuz gibi hep beğenilir, tadından hiçbir şey yitirmez.