İçimde, göğsümün orta yerinde, yalnızca ağaçların, çiçeklerin, rüzgârın, denizin, kayalık dağların ve güneş batışlarının birazcık doldurabildiği soğuk bir boşluk var.
îçsel motivasyonun en üst düzeyi, bir alışkanlığın kimliğinizin bir parçasına
dönüşmesidir. Şunu isteyecek türde bir insan olduğunuzu söylemek başka bir
şeydir, şu olan türde bir insan olduğunuzu söylemek bambaşka.
“Hiçbir şey işe
yaramıyormuş gibi göründüğünde, gidip önündeki kayayı parçalamaya çalışan
bir taş kırma makinesine bakarım. Belki de bir çatlak bile oluşmadan yüz kez
darbe indirmek zorundadır. Ancak yüz birinci darbede taş ortadan ikiye ayrılır ve
ben bunu başaranın son darbe değil, öncesinde inen darbelerin hepsi olduğunu
bilirim.”