Elimden bir şey gelmez
Kelimelerim sana varamaz
Yoklukla imtihanım bitmeyecek gibi
Seni bulamamak
Zamanın omzuna taş bağlamak kadar ağır
Kör bir düşüncenin keskinliği
Canımı kanatmaya yetiyor
Bir dileğin filizlenme ihtimali bile
Hiç doğmamasından evlâ.
Yük değildi
Katran karası gözlerinin ruhuna bıraktığı karabasandı
Efsunlanmış bir bedenle yaşamaya mahkûmdu
Düne ve bugüne davalıydı
Anılara takıldıktıkça
Zaman yavaşlamıyordu
Ümit ile umut arasında bir yerde
Atmak için can atıyordu
Peki
Bunun adı yaşamak mıydı?
